Aggeris | Bent u al mantelzorger?
Aggeris biedt flexibele, professionele zorg en dienstverlening op maat aan, voor niet-medische diensten.
aggeris, aggeris begeleiding op maat, begeleiding op maat, huishoudelijke hulp beek en donk, huishoudelijke hulp gemert, huishoudelijke hulp eindhoven, ouderen hulp eindhoven, senioren hulp eindhoven, senioren hulp helmond, ouderen hulp helmond, huishoudelijke hulp mariahout, zorg aan huis beek en donk, zorg aan huis eindhoven, zorg aan huis gemert, zorg aan huis helmond, zorg ouderen helmond, thuisbegeleiding eindhoven, thuisbegeleiding helmond, persoonlijke begeleiding helmond, persoonlijke begeleiding gemert, persoonlijke begeleiding aarle rixtel, persoonlijke begeleiding beek en donk, bewegingsbegeleiding ouderen, bewegingsbegeleiding eindhoven ouderen, senioren comfort eindhoven, senioren hulp aan huis, beek en donk, gemert, mariahout, helmond, eindhoven, lieshout, veghel, zelfstandig wonen ouderen, hulp in huis, hulp in huis senioren
16177
single,single-post,postid-16177,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,boxed,,qode-title-hidden,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-7.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.5.3,vc_responsive
iStock_000020635478_Medium

14 nov Bent u al mantelzorger?

Mantelzorger

 

Afgelopen week, donderdag 10 november, was het de dag van de mantelzorger. Sindsdien blijft de term ‘mantelzorger’ maar in mijn hoofd hangen. Het blijft me bezig houden, continu.

En steeds vraag ik mezelf af: ‘waarom’?

En wat is nu eigenlijk de definitie van ‘mantelzorger’? Waar staat dit precies voor? En weet je wat ik heb gedaan? Ik heb het simpelweg opgezocht!

 

De definitie luidt als volgt:

Mantelzorgers zorgen langdurig en onbetaald voor een chronisch zieke, gehandicapte of hulpbehoevende partner, ouder, kind of ander familielid, vriend of kennis.

 

Als ik dit lees dan zijn er direct een aantal woorden voor mij die eruit springen. Sterker nog, ze spatten bijna van mijn beeldscherm af.

Langdurig, onbetaald, gehandicapt, ziek, hulpbehoevend.

De gedachten flitsen door mijn hoofd. Kan mezelf niet eens bijhouden hierin. Positieve- en negatieve gedachten.

Wellicht vraag je jezelf af waarom me dit zo bezig houdt. Wetende dat onze maatschappij erop gericht is om mantelzorgers in te zetten.

Wie heeft er nog geen ervaringen met mantelzorg, in welke context dan ook?

Is mantelzorg zo vanzelfsprekend voor iedereen?

 

Ik begrijp heel goed de insteek van mantelzorg, de noodzaak ervan, maar deze kant van de medaille wordt m.i. veelal te mooi uitgelicht en voorgedaan. Alsof het zo geweldig mooi is om mantelzorger te zijn, alsof het zo vanzelfsprekend is. Voor wie dan wel? Voor u, uw man of vrouw, voor uw ouder, uw kind?

Kent, of herkent u de andere kant van de medaille ook? Ik wel!! Helaas hoor ik daar nooit zo veel over. Behalve als ik er naar vraag bij iemand en erover in gesprek ga. Dan komen de verhalen los. En is het dan positief? Dat valt doorgaans tegen.

 

Ik geef een praktijkvoorbeeld om eens bij stil te staan, of om over na te denken.

Stel. Uw ouder is alleen en niet meer in staat om bepaalde zaken zelf te regelen of uit te voeren. Bijvoorbeeld een artsen- of specialistenbezoek of het overzicht houden van de dagelijkse administratieve teken.

Zelf woont u zo’n uur rijden of langer verderop met uw gezin en u heeft een drukke baan. Aangezien er verder niemand is, is uw ouder van u afhankelijk. U bent de mantelzorger. Maar het is voor u niet mogelijk of bij ieder specialistenbezoek of bij iedere brief van welke instantie dan ook, even op en neer te komen. Het is niet te combineren me de dagelijkse activiteiten.

Vrienden van vroeger zijn inmiddels ook overleden of door hun leeftijd niet meer in staat om te helpen. Buren leven volledig om zichzelf.

En nu?

Een vrijwilliger? Goh, dat zou een oplossing zijn. Maar waar haal je die vandaan?  Zoals wordt voorgeschoteld, zouden ze ‘voor het oprapen’ liggen….

 

Maar helaas is dit niet altijd waar.

Al gedurende ¾ jaar ben ik voor een cliënt zoekende naar een vrijwilliger. Om te ondersteunen op momenten dat ik er niet ben. Kleine hand- en spandiensten, een wandelingetje met de rolstoel, of gewoon voor een praatje.

Tot nu toe heb ik overal bot gevangen! En geloof me, ik heb al diverse instanties hiervoor benaderd.

Een man, eenzaam en alleen, geen sociaal netwerk, leeft inmiddels behoorlijk geïsoleerd door zijn hulpbehoevendheid.

Schrijnend vind ik dit. Sterker nog, het doet pijn.

 

Natuurlijk ben ik dankbaar voor alle mantelzorgers en hetgeen ze doen en laten.  Maar zaligmakend is het in de praktijk zeker niet. Niet voor veel anderen die geen kinderen hebben, geen contact hebben met buren, geen sociaal netwerk om op terug te vallen.

 

Liefs, Ingrid van Dijk-Jagerszky